Odpoczynek dzienny

Prawo a odpoczynek dzienny

Konieczność codziennego korzystania przez kierowcę z dłuższego odpoczynku nazwanego potocznie dobowym narzuca nam rozporządzenie 561/2006. W odróżnieniu od przepisów krajowych ( np. ustawa o czasie pracy kierowców lub Kodeks Pracy ) czas odpoczynku dziennego może być wykorzystany na 3 sposoby.

• jako odpoczynek regularny 11 godzinny (odpoczynek standardowy –  pełny),
• jako  odpoczynek  regularny  odebrany  w  dwóch częściach, gdzie  pierwszy z nich powinien trwać co najmniej 3 godziny, zaś drugi co najmniej 9 godzin (odpoczynek dzielony – pełny).
• jako odpoczynek skrócony co najmniej 9 godzinny z zastrzeżeniem, iż pomiędzy dwoma odpoczynkami tygodniowymi kierowca może wykorzystać maksymalnie 3 takie odpoczynki (odpoczynek skrócony).

Co rozumiemy pod pojęciem „nieprzerywalności” odpoczynku dziennego? Przepisy bardzo jasno nam to tłumaczą: Iż odpoczynkiem nazywa się nieprzerwany okres 11 lub 9 godzin którymi kierowca może swobodnie dysponować. Ale każde jego przerwanie powoduje zakończenie odpoczynku. Dlatego też ważnym jest aby kierowcy nie bagatelizowali krótkich podjazdów podczas odpoczynku dziennego np. w celu załadunku lub wyładunku, zatankowania pojazdu itp.

Odpoczynek dzienny może być wykorzystany w pojeździe wyłącznie wówczas, gdy pojazd jest wyposażony w odpowiednie (fabryczne lub inne, homologowane) miejsce do spania. Jeśli pojazd takiego nie posiada, odpoczynek powinien być spędzony wyłącznie poza pojazdem. Należy o tym pamiętać planując okresy jazdy i odpoczynku kierowcy w szczególności na trasach o ubogiej infrastrukturze hotelowej.

Jak pisałem wcześniej odpoczynek możemy podzielić na dwie części składające się z okresów co najmniej 3 i 9 godzinnych. W każdym z tych okresów kierowca sam decyduje jak spędzi ten czas co najważniejsze kierowca w tym czasie nie może wykonywać żadnych innych czynności – czyli czynności które są wliczane do czasu pracy kierowcy, chodzi tutaj o: załadunek, mycie pojazdu, tankowanie pojazdu czy jak może wystąpić w przewozie pasażerskim sprzedaż biletów. Dalej idąc w czasie trwania pierwszego z odpoczynków ( 3 godzinnego ) kierowca powinien mieć zapewnione miejsce do spania. A obie części odpoczynku łącznie z dziennym okresem jazdy i pracy również powinny zmieścić się w ciągu maksymalnie 24 godzin.

Jazda w załodze a odpoczynek dzienny

Nieco inaczej jest w przypadku pracy załogi na pojeździe, w takim przypadku odpoczynek dzienny powinien trwać co najmniej 9 godzin i musi się on zmieścić w okresie 30 godzin o momentu zakończenia poprzedniego okresu odpoczynku dziennego lub tygodniowego inaczej mówiąc zmiana robocze może trwać 30 godzin. Musimy pamiętać również o tym iż, nie zawsze obecność dwóch lub więcej kierowców w pojeździe skutkuje przedłużoną 30-godzinną zmianą roboczą oraz o tym że, w załodze dwuosobowej obaj kierowcy muszą być w pojeździe przez cały okres przewozu (tj. w danej zmianie roboczej) lub, alternatywnie, drugi z kierowców może dołączyć do pierwszego kierowcy maksymalnie do godziny od momentu rozpoczęcia przewozu. Oznacza to, że jeśli drugi kierowca dołącza do pierwszego po np. 3 godzinach od rozpoczęcia przewozu to, pomimo że dwóch kierowców jest obecnych w pojeździe, nie mamy do czynienia z załogą dwuosobową.